پيشگفتار مدّتى اين مثنوى تأخير شد هنگامى كه به تصحيح وبازخوانى كتاب جذوات ميرداماد اشتغال داشتم ، به پيشنهاد دوستى با متنى فلسفي كه صبغه‌اى اشراقي داشت - يعنى اللمعات العرشية - اثر سخته وپختهء متكلّم وفيلسوف شهير إيراني ملّا مهدى نراقى آشنا شدم كه به حقّ در نوبهء خود از شاهكارهاى كلاسيك فلسفهء اسلامى به شمار مىآيد . بدون بررسى اثر وملاحظهء تنها دستنوشت باقىمانده از آن وصرفا بر أساس آشنايى با نثر روان وجذّاب وانس با انديشه‌هاى نراقى ، تصحيح آن را بر عهده گرفتم . نخست قرار بر اين شد تا در طىّ يك سال تحقيق اثر ياد شده به انجام رسد . امّا با دستيابى به تصوير نسخهء خطّى ومنحصر به فرد موجود در كتابخانهء مجلس شوراى اسلامى دريافتم كه به بيراهه رفته‌ام وتحقيق چنين متنى بر أساس نسخه‌اى كه قرائت آن از ديد بسيارى از اساتيد فنّ نيز كارى بس دشوار وگاه غير ممكن مىنمايد ، به اين زوديها به فعليت نخواهد رسيد . ولى اينك بسيار خرسندم كه به لطف إلهي ، علىرغم بضاعت علمي اندك ، اين كتاب در اختيار حكمت‌پژوهان قرار گرفت . عمدهء اين توفيق را مرهون عنايتهاى